سابقه و هدف: با توجه به شیوع اوتیت سروز گوش میانی و نقش آن در کاهش شنوایی و پیشرفت تحصیلی و به منظور تعیین اثر عمل جراحی میرنگوتومی و V.T و همچنین کاهش اتوره بعد از عمل جراحی، تحقیق حاضر در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان بوعلی در سالهای 78-1375 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی بر روی 40 بیمار (80 گوش) مبتلا به اوتیت سروز دوطرفه گوش میانی مقاوم به درمان که از طریق معاینه بالینی و تمپانومتری انتخاب شدند انجام شد. بیماران به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و شاهد تقسیم شدند. به گروه آزمایش یک هفته قبل از عمل جراحی کورتیکوسترویید خوراکی داده شد و بیماران هر دو گروه از نظر میزان ترشح در حین عمل جراحی میرنگوتومی و V.T مورد مقایسه قرار گرفتند. یافته ها: در گروه شاهد 72.5 درصد موکوس، 27.5 درصد سروز و در گروه آزمایش 55 درصد موکوس، 5 درصد سروز و در 40 درصد بقیه بدون ترشح بود (P<0.0001).نتیجه گیری و توصیه ها: با توجه به میزان شیوع اوتیت سروز مقاوم به درمان گوش میانی و عوارض آن در کشور ما و همچنین میزان بالای عمل جراحی V.T بمنظور اثربخشی بهتر عمل جراحی و بدست آوردن شنوایی مطلوب توصیه می شود اینگونه بیماران قبل از انجام عمل جراحی میرنگوتومی وV.T تحت یک دوره درمان کوتاه مدت با استرویید سیستمیک قرار گیرند.

زمینه: بیماری دیسک کمر بین مهره ای در اثر جا به جا شدن دیسک ایجاد می شود. این بیماران در صورت عدم موفقیت درمان طبی با جراحی درمان می شوند که همراه آن از دارو های ضد التهابی نیز استفاده می شود.هدف: این تحقیق به منظور تعیین تاثیر استرویید اپی دورال پس از عمل دیسک در میزان درد و مدت اقامت بیماران در بیمارستان صورت گرفت.مواد و روش ها: 40 بیمار مبتلا به دیسکوپاتی یک فضای کمری  L4/L5 یا  L5/s1  و کاندید جراحی، در سال 1374 در بیمارستان امام خمینی تهران بودند انتخاب شدند. 20 بیمار در گروه استروییدی و 20 بیمار در گروه کنترل قرار گرفتند. سپس از عمل به صورت دو سوکور در گروه استروییدی 16 میلی گرم دگزامتازون روی ریشه های عصبی و در گروه کنترل از آب مقطر استفاده شد. سپس میزان مصرف متادون به عنوان مسکن، مدت اقامت بیماران و میزان درد آنها از طریق نشانه گذاری روی خط صاف مندرج مشخص شد و دو گروه با یکدیگر مقایسه شدند.یافته ها: مدت اقامت و میزان مصرف مسکن در گروه استروییدی بسیار کمتر از گروه کنترل و اختلاف این دو گروه از نظر آماری معنی دار بود (P<0.05).نتیجه گیری: تجویز استرویید پس از جراحی دیسک کمر، بدون عارضه و موثر است.

مقدمه: سندرم HELLP یک بیماری چند سیستمی و یکی از عوارض بارداری است که شامل: همولیز، افزایش آنزیم های کبدی و کاهش پلاکت می باشد. این سندرم معمولا در سه ماهه سوم بارداری و در بعضی موارد پس از ختم باردری بروز می کند. ما یک بیمار مبتلا به سندرم مذبور پس از ختم بارداری را معرفی نموده ایم.گزارش مورد: بیمار یک خانم 28 ساله با سن بارداری 30 هفته و بارداری سوم با شکایت تب و لرز و سوزش و تکرر ادرار به بیمارستان بانک ملی مراجعه نمود و با تشخیص عفونت ادراری تحت درمان با آنتی بیوتیک قرار گرفت. بعد از چند روز حال عمومی بدتر شد و آزمایشات کبدی و کلیوی مختل گردید. با توجه به وخامت حال بیمار و در نظر گرفتن خطرات مادر و جنین، بارداری خاتمه یافت. در روز دوم وضعیت بیمار بدتر شده و پلاکت نیز کاهش یافت. بیمار تمامی مشخصات سندرم HELLP را دارا بود و با دریافت کورتیکوسترویید، طی چند روز کاملا بهبودی یافت و اختلالات آزمایشگاهی تقریبا در حد طبیعی بود.بحث: پاتوژنز سندرم HELLP مبهم می باشد ولیکن همگی در: آسیب اندوتلیال عروق، وازواسپاسم و فعال شدن سیستم انعقادی مشترک هستند. این سندرم می تواند در سه ماهه سوم بارداری (%69) یا بعد از ختم بارداری (%31) بروز نماید. مورد دوم معمولا در طی 48 ساعت اول روی می دهد.درمان با کورتیکوسترویید در موارد کامل سندرم (هر سه مشخصه را دارا باشند) توصیه می گردد. ما یک بیمار با سندرم HELLP کامل و پاسخ مطلوب به کورتیکوسترویید را معرفی نموده ایم.

سابقه و هدف، ابتلا به میوپاتی ناشی از کورتیکوسترویید در افراد مبتلا به بیماریهای مزمن ریوی اهمیت ویژه ای دارد. با توجه به اختلاف نظر در مورد میزان بروز میوپاتی در این بیماران و به منظور تعیین این میزان با تاکید بر الکترومیوگرافی،مطالعه ای به منظور بررسی میوپاتی در مبتلایان به بیماری های مزمن ریوی که تحت درمان با کورتیکوسترویید بودند، صورت گرفت. مواد و روش ها: مطالعه به روش توصیفی انجام گرفت. در یک گروه 72 نفری از بیماران مزمن ریوی که حداقل 2 ماه مصرف مداوم کورتیکوسترویید داشتند، در 4 مرحله بررسی های زیر صورت گرفت: بررسی تاریخچه و شرح حال، ارزیابی فیزیکی سیستم حسی- حرکتی الکترومیوگرافی در سه حالت (استراحت، انقباض خفیف و انقباض حداکثر عضلات) و نهایتا تست های تیرویید، آنزیم های عضلانی و الکترولیت های سرم. کسانی که ضعف بالینی داشته و در EMG آنها میوپاتی مشهود بود، به عنوان افراد مبتلا به استروییدمیوپاتی در نظر گرفته شدند، شیوع در نمونه تعیین و فاصله اطمینان مشخص شد. ارتباط مدت بیماری، دوز مصرفی و سن با بروز بیماری نیز تعیین گردید.یافته ها: در 72 بیمار مورد مطالعه میانگین مدت مصرف دارو 47.3±10 ماه و میانگین دوز مصرفی 10.5±2.8 میلی گرم در روز بود. 41 نفر از ضعف عضلانی شکایت داشتند (56 درصد) که از این تعداد 68 درصد دچار ضعف عضلانی بالینی بودند (39 درصد از کل). در 23 نفر، وجود میوپاتی علاوه بر علایم بالینی به وسیله الکتروکاردیوگرافی هم تایید شد، لذا در 31.9 از افراد طبق شواهد بالینی و الکتروکاردیوگرافی میوپاتی وجود داشت، در حالی که تست های آزمایشگاهی طبیعی بودند. رابطه ای بین دوز روزانه دارو، نوع بیماری ریوی و جنسیت با میوپاتی به دست نیامد. با این حال افراد دچار میوپاتی به طور محسوسی مدت طولانی تر دارو مصرف کرده بودند و سن بالاتری داشتند.نتیجه گیری و توصیه ها: مصرف کورتیکوسترویید در دراز مدت، حتی با دوز پایین، می تواند با ایجاد میوپاتی همراه باشد. میزان استروییدمیوپاتی در بیماران ریوی قابل توجه و بالاتر از تصور موجود است. احساس ضعف عضلانی در این بیماران علامتی مهم و جدی است که اغلب با ضعف عضلانی بالینی توام است و باید مورد توجه قرار گیرد. الکترومیوگرافی، تغییرات میوپاتیک را به خوبی نمایش داده و در مراحل خفیف تا شدید استروییدمیوپاتی، از ارزش تشخیصی بالایی برخوردار است.

بیماری ام اس یک بیماری اتوایمیون است که با واسطه سلول های T فعال شده نسبت به میلین که از سد خونی مغزی می گذرند و با یک آبشار اتوایمیون منجر به آسیب غلاف میلین می شوند آغاز می گردد. نمای کراکتریستستیک این بیماری علائم نورولوژیک عود کننده- فروکش کننده است که در زمان های متفاوت مکان های مختلف دستگاه عصبی مرکزی را درگیر می کنند. طی ماه رمضان اجازه داشتن برای روزه داری یکی از سوالات رایج بیماران است. بر اساس اطلاعات موجود روزه داری نه تنها عوارض جدی برای بیمار کنترل شده ای که معیار ناتوانی (EDSS: Expanded Disability Status Scale) کمتر از 3 دارد نخواهد داشت، بلکه فواید نوروایمینولوژیک را در پی خواهد آورد. اگرچه برخی از علائم ام اس همچون تاری دید، اسپاستیسیتی- اتاکسی، خستگی، ضعف و مشکلات شناختی ممکن است با روزه داری بدتر شوند، اما بلافاصله پس از اتمام روزه داری برطرف می گردند. با این وجود بیمارانی که به فرم فعال بیماری مبتلا هستند و یا طی بیماری یا پس از رمضان سابقه حمله داشته اند، بیمارانی که داروهای آنتی اسپاسمودیک، آنتی کانوالسیو کورتیکوسترویید و ایمونوساپرسیو مصرف می کنند و نیز بیمارانی که سطح ناتوانی عملکردی (EDSS) بالاتر از 7 دارند بهتر است از روزه داری به ویژه در ماه های گرم سال پرهیز کنند. لذا در این مقاله مروری اثرات روزه داری بر بیماری مولتیپل اسکلروزیس مورد بررسی قرار می گیرد.

مقدمه: بیمارانی که بیشتر از 48 ساعت تحت تهویه مکانیکی قرار می گیرند در معرض آسیب های ریوی ناشی از تهویه مکانیکی قرار دارند. معتقدند که میزان بسیار بالایی از آسیبهای ناشی از تهویه مکانیکی زمینه التهابی دارد. اثرات ضد التهابی هپارین در مطالعات متعدد انسانی و حیوانی نشان داده شده است. هدف از انجام این مطالعه بررسی اثرات نبولایزر هپارین در پیشگیری از آسیب های ریوی ناشی از تهویه مکانیکی می باشد. روش کار: 60 بیمار بالغ که بیشتر از 48 ساعت نیاز به تهویه مکانیکی داشتند، در این مطالعه ی آینده نگر غیر تصادفی کنترل شده وارد شدند. بیماران به مدت 5 روز نبولایزر هپارین با دوز10000 واحد هر 6ساعت، دریافت کردند. گروه کنترل، طبق روش درمانی روتین مرکز، نبولایزر بودزوناید دریافت کردند. درطول این مطالعه تغییرات فشار اکسیژن به درصد اکسیژن(PaO2/FiO2) و شاخصrapid shallow breathing(RSBI) به عنوان هدف اولیه مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: میانگین روزانه PaO2/FiO2 از نظر آماری تفاوت قبل توجهی بین دو گروه نداشت(6/11± 187 و 6/11± 171، 35/0 =P). همچنین شاخص RSBI نیز تفاوت خاصی بین دو گروه نداشت(58/0 =P). تجویز هپارین، باعث افزایش تعداد روز های بدون تهویه مکانیکی بین بیماران زنده شد اما از لحاظ آماری معنی دار نبود(6/10± 7/7 و 8± 1/5، 95 درصد فاصله اطمینان – 5/7-2/2، 28/0 =P). موفقیت در جدا کردن بیمار از دستگاه تهویه مکانیکی در گروه نبولایزر هپارین بالاتر بود(42/0 =P). هیچ گونه عارضه جانبی جدی از نبولایزر هپارین مشاهده نشد. بحث: نتایج این مطالعه نشان می دهد که تاثیرات کلی و مثبت نبولایزر هپارین حداقل قابل مقایسه با یک کورتیکوسترویید قوی مثل بودزوناید است. هپارین می تواند به عنوان یک داروی موثر و ایمن برای پیشگیری ازآسیب های ریوی ناشی از تهویه مکانیکیمورد توجه قرار گیرد.

سابقه و هدف: هدف از این مطالعه تعیین و مقایسه اثر درمانی دو روش جراحی Crescentic Wedge Resection (CWR)  در یک چشم و Peripheral Lamellar Lamellar Keratoplasty (LK) همزمان باCentral Penetrating Keratoplasty (PK)  در چشم دیگر در یک بیمار به Advanced Pellucid Marginal Degeneration (PMD) می باشد.مواد و روش ها: مرد 27 ساله ای به دلیل PMD پیشرفته تحت جراحی CRW در چشم چپ و سپسPK+LK  همزمان در چشم راست قرار گرفته است. تشخیص بیماری بر اساس یافته های بالینی و توپوگرافی بوده و نتایج درمان، براساس معیارهای بالینی و توپوگرافی مورد بررسی قرار گرفته اند.یافته ها: چشم های چپ و راست به ترتیب 14 و 6 ماه تحت پیگیری بوده اند. در چشم چپ پس از عمل CWR، بخیه ها پس از سه ماه خارج شده اند ولی آستیگماتیسم قابل توجهی ایجاد شده که با عینک و لنز سخت قابل اصلاح نبوده و با لنز piggyback دید 14) 5/10 ماه پس از عمل) به دست آمده است. در چشم دیگر که با روشLK  و PK همزمان درمان شده، 2 هفته تا 6 ماه پس از عمل بدون اصلاح، دید 4/10 داشته که با عینک به 6/10 افزایش می یافت. در هیچ کدام از چشم ها عارضه دیگری دیده نشد.نتیجه گیری:CWR  معمولا نتیجه کوتاه مدت داشته و ممکن است نازکی واکتازی قرنیه مجددا برگشت پیدا کند. در بیمار ما به دلیل آستیگمات بالا، تنها با لنز تماسی Piggyback حدت بینایی قابل افزایش بود. این روش در PMD پیشرفته که اسکار و نازک شدگی قرنیه در قسمت مرکزی هم دیده می شود شاید نتیجه بخش نباشد. در روش PK+LK همزمان، افزایش زودهنگام میزان دید قابل ملاحظه بوده، هرچند احتمال واسکولاریزاسیون گرافت لاملاز و عوارض مصرف کورتیکوسترویید هم باید مدنظر قرار گیرند.

مقدمه: تومورهای کورتکس آدرنال در کودکان بسیار نادر است و تنها چند مورد آن در مجلات پزشکی فارسی زبان به چاپ رسیده است. در این مقاله 6 بیمار که در مراجعه به مطب یکی از نویسندگان مقاله (ع ا - م ق) یا در بخش غدد بیمارستان آیت اله طالقانی بیماری آنها تشخیص داده شده بود و در بخش جراحی بیمارستان تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، معرفی می شوند.مواد و روشها: به منظور کسب اطلاعات دقیق تر از خصلت ترشحی تومورها، در حین عمل جراحی یک نمونه خون از ورید آدرنال سمت مبتلا تهیه و محتوای هورمونی آن با نمونه همزمان خون محیطی مقایسه شد. بیماران شامل دو پسر و چهار دختر بودند.یافته ها: پنج بیمار با علایم مردنمایی شامل هیرسوتیسم، آکنه، رشد عضلانی، کلیتورومگالی و یک بیمار با ژنیکوماستی و اختلال رفتاری مراجعه نموده بودند. سه بیمار قبل از مراجعه به این مرکز با تشخیص هیپرپلازی مادرزادی آدرنال (CAH) تحت درمان با کورتیکوسترویید بودند. در سه بیمار افزایش ترشح کورتیزول به اثبات رسید حال آنکه در هیچ یک از این سه بیمار علایم سندرم کوشینگ مشهود نبود. در بیماران مبتلا به ویریلیسم، تستوسترون و دهیدرواپی اندروسترون سولفات (DHEA-S) سرم به ترتیب 695-276 نانوگرم در دسی لیتر و 1790-256 میکروگرم در دسی لیتر تعیین شد. در بیمارانی که افزایش ترشح کورتیزول و تستوسترون داشتند، کورتیزول ادرار 24 ساعته بعد از مهار با دگزامتازون 154-31 میکروگرم در 24 ساعت تعیین شد. بررسی هورمون های ورید آدرنال نشان داد که تستوسترون،DHEA-S، 17-OH progesterone، استرادیول و کورتیزول مستقیما از تومور ترشح شده اند. CT اسکن و سونوگرافی موفق به نشان دادن تومور در تمامی موارد بود. عمل جراحی در همه بیماران بدون عارضه انجام شد. وزن تومورها بین 36 تا 103 گرم تعیین شد و در پیگیری از بیماران که بین 3 ماه تا 11 سال (متوسط 5 سال) بود موردی از عود تومور مشاهده نشد.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که تظاهرات آندروژنیک در کودکان شایع است و لازم است در تمامی کودکانی که با تشخیص بلوغ زودرس مراجعه می نمایند، وجود تومورهای آدرنال در تشخیصی افتراقی مطرح شود. درمان صحیح این بیماری عمل جراحی است و پیش آگهی تومورهای با وزن حدود 100 گرم یا کمتر بسیار رضایت بخش است.